Οι  32 μετανάστες που  εγκαταλείφθηκαν φιλοξενήθηκαν σε χώρους του Preveza Beech  Η Πρωτοβουλία πολιτών Πρέβεζας κινητοποιήθηκε και μέλη της συγκέντρωσαν πολλές κουβέρτες και είδη  ρουχισμού. Επίσης τα μέλη της   συμμετείχαν  και στην δημιουργία υπαίθριου  ιατρείου στην Ηγουμενίτσα. Θεωρούμε οτι η Ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα δημιουργώντας  χώρους για ανθρώπινη διαβίωση ,σίτιση και περίθαλψη των μεταναστών. Επίσης να δώσει τα απαραίτητα ταξιδιωτικά  έγγραφα για να μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να μεταβούν νόμιμα στις χώρες επιλογής τους.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ  ΠΟΛΙΤΩΝ  ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Συνδημότες και συνδημότισσες

Την Κυριακή οι μεγάλοι πρωταγωνιστές θα είναι οι κάτοικοι του Δήμου μας. Οι κάτοικοι του νέου Δήμου της Πρέβεζας. Αυτοί θα αποφασίσουν για την πόλη. Αυτοί θα ψηφίσουν για έναν δήμο με περισσότερη κοινωνική ευαισθησία, με ευαισθησία στο περιβάλλον και τον πολιτισμό, με όραμα για τη νέα εποχή που έρχεται.

Το νέο δημοτικό συμβούλιο οφείλει να είναι ο εγγυητής της εποχής αυτής και είμαστε βέβαιοι ότι σε αυτό συμβάλλει καθοριστικά η εκπροσώπηση των περισσοτέρων παρατάξεων που μετείχαν στον προεκλογικό αγώνα.

Τους συγχαίρουμε και συγχαίρουμε όλους όσους μετείχαν στην προεκλογική εκστρατεία για το υψηλό επίπεδο στο οποίο διεξήχθη και τον πολιτικό πολιτισμό.

Θεωρούμε τις προτάσεις που κατέθεσαν ιδιαίτερες χρήσιμες και εποικοδομητικές. Κρίσιμα σημεία των προγραμμάτων τους συγκλίνουν με αυτό που κατέθεσε η Δημοτική Ανανεωτική Κίνηση. Ορισμένα άλλα, που αφορούν κυρίως στην προστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος, στην πολιτιστική αναβάθμιση, υιοθετούνται πλήρως με την δέσμευση της πλήρους εφαρμογής τους.

Η παράταξή μας αναλαμβάνει την δέσμευση ότι θα συνεργαστεί μαζί τους για την προστασία και την σωτηρία του Αμβρακικού, πέρα από ιδιωτικά συμφέροντα.

Η παράταξή μας, ως αυριανή δημοτική αρχή δεσμεύεται να προστατεύσει τις ακτές του Δήμου από την άσκοπη τσιμεντοποίηση, όπως για παράδειγμα το λιμενικό καταφύγιο Παντοκράτορα. Θα επιδιώξουμε την ανάδειξη όλης της ακτογραμμής από το μνημείο του Αγνώστου Ναύτη μέχρι το Αλωνάκι, με μία κοντινή στην πόλη πλαζ, ώστε η πόλη της Πρέβεζας και η παραθαλάσσια περιοχή του Ιονίου να αναδειχθεί σε παραθεριστικό κέντρο.

Δεσμευόμαστε ότι θα είμαστε δίπλα σε κάθε ομάδα πολιτών που θα θελήσει να συνεργαστεί μαζί μας, με στόχο την προστασία και την ανάδειξη του φυσικού πλούτου της περιοχής και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Θεωρούμε ότι η προγραμματική σύγκλιση είναι σαφώς πιο ουσιαστική από οποιαδήποτε άλλη και κυρίως πιο αποδοτική για τους πολίτες. Αυτήν προτείνουμε, αυτήν επιζητούμε και είμαστε έτοιμοι να την υπηρετήσουμε.

Οι κάτοικοι του νέου Δήμου Πρέβεζας ανέδειξαν το Δημοτικό τους Συμβούλιο.

Την Κυριακή καλούνται να επιλέξουν τον δήμαρχό τους.

Πρέπει να αποφασίσουν…

Αν επιδιώκουν ένα δημαρχείο σύγχρονο, ανοιχτό στον πολίτη ή θέλουν ένα δημαρχείο –δημόσια υπηρεσία, που θα διεκπεραιώνει απλά την καθημερινότητα.

Αν επιζητούν το νέο ή το ξεπερασμένο

Αν επιθυμούν μία νέα αρχή ή μία από τα ίδια

Αν θέλουν δήμαρχο ή διαχειριστή…


Ερχόμενος σε ευθεία αντίθεση με την πλειονότητα της  Πρεβεζάνικης κοινωνίας ο νομάρχης κ. Ιωάννου, λίγο πριν αποχωρήσει δίνει το τελειωτικό χτύπημα στην ακτή του Παντοκράτορα. Δημοπρατεί το έργο παρ’ όλες τις ενστάσεις για τη νομιμότητά του και παρά τις  εκατοντάδες υπογραφές Πρεβεζάνων που είναι κατά του έργου. Απορούμε πώς είναι δυνατόν να δημοπρατείται ένα έργο όταν έχει οριστεί δικάσιμο από το συμβούλιο της Επικρατείας και έχουν κατατεθεί ασφαλιστικά μέτρα. Επίσης δεν έχει απαντήσει ακόμα η αρμόδια Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ερευνά την υπόθεση. Προειδοποιούμε τους εργολάβους που θα αναλάβουν το έργο ότι θα μας βρουν μπροστά τους και νομικά και αγωνιστικά. Επίσης καλούμε τους υποψήφιους Δημάρχους να πάρουν καθαρή θέση για το θέμα του Αλιευτικού, θέση που θα κρίνει τις υποσχέσεις τους για την προστασία του Αμβρακικού και το σεβασμό του περιβάλλοντος. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τις θέσεις των υποψηφίων δημάρχων. Σε κάθε περίπτωση δηλώνουμε την αποφασιστικότητά μας να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για να μην τσιμεντοποιηθεί η ακτή του Παντοκράτορα.

Πρωτοβουλία Πολιτών Πρέβεζας

Είναι ντροπή ότι, ενώ στην Αθήνα και σ’ όλη την Ελλάδα οι διαφημιστικές πινακίδες ξηλώνονται, στην Πρέβεζα μεταφέρθηκαν από θέσεις που ανήκαν στη δικαιοδοσία του δήμου σε σημεία στο λιμάνι που ανήκουν στην δικαιοδοσία του λιμενικού ταμείου. Η μια στο παρκινγκ της παραλίας, η άλλη στο τέλος του πεζόδρομου. Είναι τεράστιες και το βράδυ εκπέμπουν ένα απαίσιο φως που σε τυφλώνει. Αποτελούν αισθητική ρύπανση για όλη την παραλία, είναι επικίνδυνες -ειδικά αυτή του πάρκινγκ που αποσπά την προσοχή των οδηγών- και είναι και παράνομες. Παρόλο που έχουν άδειες εγκατάστασης είναι παράνομες, γιατί ο νόμος αναφέρει καθαρά ότι απαγορεύεται η τοποθέτηση τους σε θέσεις παραδοσιακών οικισμών, όπως είναι το ιστορικό κέντρο που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο. Προσβάλλει το κάλλος και τη φυσιογνωμία του.«Απαγορεύεται η τοποθέτηση διαφημιστικών πινακίδων σε παραδοσιακούς οικισμούς,στον περιβάλλοντα χώρο τους, καθώς και σε τόπους που χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, σύμφωνα με τις διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά.»(ΦΕΚ Α`224 8.10.2001 ΝΟΜΟΣ ΥΠ`ΑΡIΘ.2946 Υπαίθρια Διαφήμιση, Συμπολιτείες Δήμων και Κοινοτήτων και άλλες διατάξεις.) Χρειαζόταν μεγάλη δόση κακογουστιάς για να επιλεγούν τα συγκεκριμένα σημεία. Απορούμε πώς συναίνεσε το λιμενικό ταμείο στην εγκατάσταση των πινακίδων στο ιστορικό κέντρο. Επίσης καλούμε το δήμο να μας απαντήσει ποιος πληρώνει το ρεύμα των πινακίδων και με ποιο τρόπο μετριέται η κατανάλωση. Υπάρχει ρολόι; Καλούμε τους Πρεβεζάνους να αντιδράσουν. Ειδικά αυτούς που μένουν στην παραλία και έχουν έννομο συμφέρον, καθότι οι πινακίδες τους κρύβουν τη θέα προς το λιμάνι. Οι καταγγελίες τους μπορούν να απευθύνονται στο ακόλουθο site: http://www.illegalsigns.gov.gr, από όπου θα έχουν και νομική υποστήριξη. ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

«ΠΡΟΣΕΧΩΣ Ο ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ» –

ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

του Γιάννη Ρέντζου*


[Κείμενο ομιλίας με αφορμή την προβολή της ταινίας  «Αγέλαστος πέτρα» του Φίλιππου Κουτσαφτή  στις 5 Ιουνίου 2010, Ημέρα του Περιβάλλοντος, στη Θεοφάνειο Αίθουσα Τέχνης της Πρέβεζας]

Κάτι συμβαίνει σε κάποια γειτονιά

Κάτι μυρίζει καλά

Υπάρχει κάτι στον αέρα απόψε

Που μας δίνει φτερά

Βγαίνω στο δρόμο, βγαίνεις κι εσύ

Όχι δεν είμαστε χαζοί και το ξέρεις

Κάτι στα βάθη της πόλης αυτής

Έχει ξυπνήσει και καλεί και φωνάζει

Ενώστε τις δυνάμεις του καλού …

[Από το τραγούδι «Δυνάμεις του καλού» των

Locomondo]

Είναι χρόνια τώρα που σε φίλους και γνωρίμους που δεν έτυχε να επισκεφθούν την πόλη μας την περιγράφω λέγοντας πως «είναι το μικρότερο νησί της Ελλάδας». Στην εύλογη απορία τους πως δεν είχαν μια τέτοια αντίληψη για το σημείο αυτό της χώρας μας, ή, οπωσδήποτε, για να μην τους αφήσω με μια ηθελημένα εσφαλμένη γεωγραφική εικόνα για την πόλη μας τους δίνω διάφορα στοιχεία από τη ζωή της πόλης σε σχέση με το υγρό στοιχείο, το μέγεθός της, τις ακτές της, την προσιτότητά τους και μετά τους ερωτώ αν είναι ή δεν είναι έτσι. Και συμφωνούν: «η Πρέβεζα είναι νησί». Ήταν. Κρύβω στις αφηγήσεις μου και στις πληροφορίες μου τις παρεμβάσεις που επί πολλά χρόνια ιδιωτικοποιούν ακτές, μπαζώνουν τάφρους, συντρίβουν μνημεία και αλλάζουν ιστορικά όρια. Θάβουν και μνήμες βέβαια.

Τότε η Ελευσίνα. Προσεχώς ο Παντοκράτορας;

Σκηνή από την ταινία «Αγέλαστος πέτρα».

Και γεννούν πικρία. Η αλαζονεία αυτών που εκπροσωπούν το κράτος στην πόλη μας ξεπερνά κάθε όριο περιφρόνησης της τοπικής ιστορίας, αλλοίωσης των αναμνήσεων των ζώντων, ακόμα και προσβολής της μνήμης των νεκρών. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε κάτι που είναι μεν οικογενειακό και προσωπικό αλλά και απολύτως «εντός θέματος» αφού έγινε σε δημόσιο ακταίο χώρο. Στη Βρυσούλα, που έχασε πια το υλικό μνημειακό στήριγμα της ονομασίας της, υπήρχε μέχρι πριν λίγα χρόνια, το παλαιότερο, εκτιμώ, μνημείο νεότερης πρεβεζάνικης αρχαιολογίας, η μικρή δημόσια κρήνη, η Βρυσούλα. Στο κυρίως σώμα της κατασκευής υπήρχε εντειχισμένη πλάκα με τα στοιχεία της κατασκευής και το όνομα του τότε δημάρχου, που όπως μου θυμίζει ο εκλεκτός μας ιστορικός Γιώργος Μουστάκης, το ζήτημα της ύδρευσης ήταν που τον ανέδειξε στη θέση του δημάρχου. Αυτό το μνημείο κατεδαφίστηκε τα τελευταία  χρόνια. Τίποτα δεν το αντικατέστησε. Ούτε και το κεντρικό μνημειακό υλικό (η πλάκα) φυλάχτηκε σε κάποιο μουσείο. Να πω, –ματαιόδοξα;– πως είχε χαραγμένο το όνομα του παππού μου, ίδιο με το δικό μου.

Σκηνή από την ταινία «Καλοκαιρινά παιγνίδια» του Ίγκμαρ Μπέργκμαν (1951)

  • Το ιδεώδες της ανάπτυξης που μπορεί να προσφερθεί από κάμποσο μπετόν ακόμα στην πόλη μας και τη χώρα μας,
  • πολλές εκκρεμότητες αποκατάστασης της εύρυθμης λειτουργίας της Πρέβεζας όπως και πολλών άλλων ελληνικών πόλεων,
  • η λειτουργία των θεσμών της Αυτοδιοίκησης, της Δικαιοσύνης και της Αστυνομίας που συχνά παραβλέπουν, ειρωνεύονται, περιφρονούν τα ιδεώδη του δημόσιου χώρου στην πόλη και του σεβασμού στο περιβάλλον

αναδύονται απόψε μπροστά μας, με την ευκαιρία της κινηματογραφικής προβολής της ταινίας «Αγέλαστος πέτρα», του Φίλιππου Κουτσαφτή, που είναι αφιερωμένη στην Ελευσίνα και τις καταστροφές της.

Ειδικότερα

  • ο χώρος και η κοινωνική αδικία που απορρέει από την έλλειψη σεβασμού απέναντί του,
  • η ασυλλόγιστη επιβάρυνση του περιβάλλοντος και  η προσβολή των λειτουργιών και των μορφών της φύσης,
  • η καταστροφή των στοιχείων ιστορικής κληρονομιάς ή συλλογικής και ατομικής μνήμης,

όλα αυτά τα ζητήματα μπαίνουν στην αποψινή ημερήσια διάταξη με την πεποίθηση πως

  • η καλλιτεχνική αναπαράσταση εκ μέρους του Φίλιππου Κουτσαφτή,
  • η τεκμηριωμένη καταγγελία του φακού και του σελιλόιντ,
  • η ίδια η «έλευση» που προϋποθέτει η αποψινή δράση

θα επιτρέψουν ένα ακόμα βήμα στην κίνηση για αποτροπή της μελλούμενης παρέμβασης ή επανασχεδιασμό της: ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ, όπως τιτλοφόρησε το περυσινό άρθρο του ο Μιχάλης Λουκάς (9 Σεπτεμβρίου 2009).

Πολύ συχνά ο κινηματογράφος κάνει επισημάνσεις για το καλό και το κακό στην πόλη ως υλική κατασκευή και φυσικά για την κοινωνία της ως σχέσεις ανθρώπων. Όλες οι μορφές της τέχνης έχουν μια παρόμοια αποστολή αλλά με τον κινηματογράφο έχουμε με το μέρος μας –δημιουργοί και θεατές– και την εκλαϊκευτική δύναμη της εικόνας. Αρκεί να την προσέχουμε. Ο συγγραφέας Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλος, που απαθανάτισε με τα διηγήματά του τον Πύργο, τη μικρή, σαν την Πρέβεζα, πόλη που είναι η πατρίδα του,

«νοσταλγεί με πάθος τις πολιτείες που βλέπει στον κινηματογράφο, με τα φαρδιά πεζοδρόμια, τα πλατιά ποτάμια και τα όμορφα πανύψηλα δέντρα, τα τεράστια  πάρκα με την πυκνή βλάστηση, όλα τέλος πάντων εκείνα, όσα χαρίζουν στους διαβάτες κάποια ηρεμία και ανακούφιση (στα Θερμά θαλάσσια λουτρά, Εκδ. Νεφέλη, 1995).

Μολονότι

  • κρυμμένες κάτω από τους τίτλους των κινηματογραφικών ταινιών,
  • κυριολεκτικά, στημένες σε δεύτερο επίπεδο ή ως μπακγκράουντ,
  • πίσω από σοβαρούς διαλόγους που αναγκαστικά «προβάλλουν» τους υπότιτλους,
  • συχνά δυσδιάκριτες στην ομίχλη ενός συναρπαστικού σεναρίου,

οι πόλεις του κινηματογράφου μας λένε πολλά.

Τολμούμε να πούμε πως το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» του μεγάλου Αϊζενστάιν θα μπορούσε να έχει για τίτλο «Η πόλη της Οδησσού», αφού στην πόλη αυτή, στους δρόμους και στα γεφύρια της, και μάλιστα στις σκάλες και τα σκαλοπάτια της, εκεί πιο εντυπωσιακά, χάρη στην κίνηση του πλήθους και τη δύναμη του μοντάζ αναδεικνύονται τα όσα συγκλονιστικά πράγματα διαδραματίζονται στην ταινία. Κίνηση, κίνημα και κινηματογραφία σχεδόν ταυτίζονται.

Με πολύ διαφορετικό ύφος, στο άλλο άκρο του σχεδίου αναπαράστασης της πόλης, οι ταινίες του Τομ Τίκβερ «Τρέξε Λόλα, τρέξε» και, πιο γνωστή,  «Το Άρωμα: Η Ιστορία ενός Δολοφόνου» ξετυλίγουν προσωπικές γραμμικότητες στο χώρο που θυμίζουν και εκείνη την τραγική πορεία στη «Γυάλινη πόλη», μυθιστόρημα του Πολ Ώστερ. Εκεί το αδύναμο σώμα και το αβέβαιο περπάτημα του ήρωα διαγράφουν ατελείς σιλουέτες γραμμάτων αφήνοντας ένα μήνυμα στο απέραντο έδαφος της Νέας Υόρκης, κάτω από τα πανύψηλα κτήριά της. Ποιος μπορεί να το αποκρυπτογραφήσει;

Τα πράγματα είναι πιο καθαρά στις ταινίες τεκμηρίωσης όπως η αποψινή «Αγέλαστος πέτρα». Δεν χρειάζονται αποκρυπτογραφήσεις. Στην ταινία του Κουτσαφτή, γράφει ο κύπριος σκηνοθέτης Βάσος Φτωχόπουλος,

«ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίζεται με άλλα μέσα. Η Ελλάδα της καταστροφής, της ισοπέδωσης, του εκμαυλισμού και των νέων καιρών και ηθών φαίνεται ότι έχει επικρατήσει. Το λιτό τραπέζι της κυρίας Κούλας έχει αντικατασταθεί με τα Goody’s. Η κυρία Δώρα, η όμορφη Σμυρνιά, έχει κατατροπωθεί από τις [κυρίες] των διαφημίσεων. Η Ιερά Οδός έχει ασφαλτωθεί, ο Αισχύλος κάπου κρύβεται, η επέκταση της Πετρόλα έχει γίνει και ας ψήφισε το 97% εναντίον» (http://www.ardin.gr/node/1117 – περιοδικό Άρδην, τ. 29, 2000).

Θυμάμαι, πριν πολλά χρόνια, μου είχε δοθεί η ευκαιρία να βρεθώ κοντά στην προβληματική της παρέμβασης με στόχο μικρό λιμενικό έργο, όταν ο κερκυραίος πολιτικός μηχανικός Γρηγόρης Βαγιονίτης, μετέπειτα γενικός διευθυντής του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά, είχε αναλάβει την κατασκευή του μικρού λιμανιού του Σκορπιού, της ιδιωτικής νησίδας του Αριστοτέλη Ωνάση. Σε μεταγενέστερες συζητήσεις μας, το θέμα δεν ήταν βέβαια τότε το ιδεώδες της ήπιας παρέμβασης ή της μη παρέμβασης αλλά η ιδιαιτερότητα της Πρέβεζας, που φαινόταν, τότε τουλάχιστον, να έχει γυρίσει την πλάτη στις δυτικές ακτές της. Έτσι κι αλλιώς, η γενιά μας είχε μεγαλώσει με το ενδεχόμενο της μετατροπής της πόλης σε «πύλη προς τη Δύση», οπότε οποιαδήποτε καταστροφή που θα προέκυπτε από μια παρέμβαση στον Παντοκράτορα ή το Μονολίθι θα μας φαινόταν ευεργετική. Τώρα όμως τι θα σήμαινε το ξήλωμα του Παντοκράτορα; Αξίζει μια καταστροφή; Ή μήπως επακολουθήσει κάποια κατάσταση του τύπου «Πετρόλα παρ’ τα όλα»;

Στα νησιά μας, οι «σκάλες», μικρά λιμάνια οικισμών που είναι ανεπτυγμένοι είτε στην ακτή είτε σε εσωτερικά σημεία στη νησιωτική μάζα, είναι αρκετά συνηθισμένες. Χρησιμεύουν ως θαλασσινές διέξοδοι ακόμα και για μεταφορές στο ίδιο το νησί, δια θαλάσσης, που αλλιώς θα γίνονταν δια ξηράς. Η Λέσβος, μεγάλο νησί μας και νησιωτικός νομός, μαζί με τη Λήμνο και τον Αϊ-Στράτη, που μερικοί συμπατριώτες μας τον γνώρισαν στα πέτρινα χρόνια, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Και μάλιστα η παρουσία του πρεβεζάνου μηχανικού Παναγιώτη Ντούσια, ως προϊσταμένου της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών, τα χρόνια που δίδασκα και εγώ στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Μυτιλήνη, μέχρι το 2006, με έφερε σε κάποια επαφή με τα έργα αυτά και τη συντήρησή τους στη Συκαμνιά, την Πέτρα, την Καλλονή.

Όλα τα κρηπιδώματα των μικρών λιμανιών για τα οποία μιλάμε εδώ έχουν γίνει με μπετόν. Γνωρίζουμε πόσο πολύτιμες είναι οι ιδιότητες αυτού του υλικού που με τη χρήση του μπορεί να στηθούν φαραωνικές κατασκευές. Άλλωστε από την αρχαία εποχή, τα λιμάνια, καμωμένα με ποικίλα θαυμαστά υλικά και με πολύ ανθρώπινο μόχθο, «…στη Μεσόγειο, στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Περσικό Κόλπο, ήταν στερεά και μεγαλειώδη …». Έτσι αρχίζει το βιβλίο του για τα λιμενικά έργα ένας γνωστός συγγραφέας του κλάδου, ο Alonzo Quinn.  Όμως ο Ίγκμαρ Μπέργκμαν στις ταινίες του δεν ενδιαφέρεται να αναπαραστήσει με τη δύναμη της τέχνης του τέτοιες δυνατές κατασκευές. Προτιμά μικρές ξύλινες αποβάθρες στη κλίμακα του ανθρώπου. Η ταινία «Τα καλοκαιρινά παιγνίδια» (1951) μοιάζει σαν να έχει γυριστεί στον Παντοκράτορα…

Ξύλινες αποβάθρες ως εναλλακτική λύση ήπιας παρέμβασης

Ένα πλήθος από τοπωνύμια σε όλη την Ευρώπη και την Ελλάδα, με κοινό χαρακτηριστικό τα σύμφωνα λ και σ (ή, χάριν ευφωνίας, ζ) οδήγησαν το γάλλο ιστορικό Xavier Guichard (Ξαβιέ Γκισάρ) στην ιδέα πως μια μαγική σχέση ένωνε τους τόπους αυτούς που είχαν παρόμοια ονόματα. Το βιβλίο του είχε τον τίτλο «Alesia Eleusis» (1936). Θα έλεγα πως οι συγκεκριμένοι τόποι, οι «αλέζιες», «ελευσίνες» και άλλες παρόμοιες, είναι από μόνες τους μαγικοί τόποι αφού αποτελούν, με το νερό και τη βλάστησή τους, όπως η ξηλωμένη Βρυσούλα μας, ευκαιρία έλευσης και συνάντησης ανθρώπων ή καλλιέργειας σχέσεων και κοινής εμπειρίας. Η Ελευσίνα, ως τόπος ιερής συνέλευσης είναι η πιο θαυμαστή περίπτωση. Ποιος δεν έχει ακούσει τα «ελευσίνια μυστήρια»; Μια άλλη Ελευσίνα είναι θαμμένη στη Σαντορίνη (Νήσος Θήρα). Στη γαλλική Αλέζια/Αλεσία ηττήθηκαν το 52 π.Χ. οι Γαλάτες από τον Καίσαρα. Κοντά στα Καλάβρυτα τοποθετείται η Άλυσος πηγή και στην κεντρική Ηλεία το Αλείσιο/Αλήσιο στον καποδιστριακό Δήμο Ωλένης. Στα μέρη μας η Αλυζία της Αιτωλοακαρνανίας, όπου και ο Αστακός, εντάσσεται σ’ αυτή τη μαγική κοινοπολιτεία. Επιτυχώς ονομάστηκε έτσι ο καποδιστριακός δήμος. Η πραγματική Αλυζία τοποθετείται λίγο πιο μακριά από την ακτή, στα Βόρεια του Αστακού.

Είναι πιθανό πως οι υλικές-περιβαλλοντικές προϋποθέσεις συνέβαλαν για να αναχθεί η Ελευσίνα σε ιερό τόπο. Όμως όχι μόνο αυτές. Πάνω απ’ όλα υπάρχουν οι σχέσεις των ανθρώπων. Στις πυκνοκατοικημένες σύγχρονες πόλεις μας το περιβάλλον είναι σχέσεις ανθρώπων. Σέβομαι το περιβάλλον γιατί αγαπώ τον άλλον. Ένας Πρεβεζάνος μας έλεγε:

Ελευσίνες και Αλέζιες στον ελληνόφωνο χώρο σε χάρτη του Ξαβιέ Γκισάρ

«Βρέθηκα πριν μερικά χρόνια στο Σαν Φρανσίσκο, όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει το τελευταίο μεγαλόπρεπο ηλιοβασίλεμα της ημέρας, της κάθε ημέρας, καθώς ο ηλιακός δίσκος βυθίζεται στην απεραντοσύνη του Ειρηνικού Ωκεανού. Κάπως αυτόματα ο νους μου πήγε στον δικό μας Παντοκράτορα. Όχι για σύγκριση, ούτε από νοσταλγία. Απλά θυμήθηκα τόσους και τόσους απλούς ανθρώπους, συμπολίτες μας, που με αφέλεια ή ρωμαντισμό, συγκίνηση, θλίψη ή ενθουσιασμό μιλούσαν, από όταν ακόμα ήμουν παιδί, για τον Παντοκράτορα, όχι μόνο για το ηλιοβασίλεμα αλλά και για πολλά άλλα, πολύ σοβαρά για την πόλη».

Ο Παντοκράτορας, σημαντική ιστορική γωνιά της πόλης, αποτελεί για όλους τους Πρεβεζάνους μια περιβαλλοντική αναφορά κοινής αποδοχής και μια σχέση ανθρώπων. Πολλές σχέσεις.

  • Η κίνηση της Πρωτοβουλίας Πολιτών Πρέβεζας για την πόλη μας για την οικολογία και το περιβάλλον,
  • η παρέμβαση της Περιβαλλοντικής Εταιρείας Πρέβεζας και του Πολιτιστικού Συλλόγου Πρέβεζας και
  • άλλες τεκμηριωμένες οικολογικές τοποθετήσεις φορέων και ατόμων

ώστε να μείνει άθιχτη η πρεβεζάνικη παντοκρατορίτικη εμπειρία πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Δεν πρέπει όμως να αποτελέσουν απλές σημειακές αντιδράσεις. Το λαϊκό, το οικολογικό, το πολιτιστικό, το φιλιστορικό κίνημα της πόλης πρέπει να δράσουν όσο πιο συντονισμένα γίνεται ώστε να μπορέσουν τέτοιες κινήσεις να διευρύνουν τη διεκδικητική θεματική τους σε θέματα περιβάλλοντος, δημόσιου χώρου και χώρων μνήμης, αποτρέποντας ταυτόχρονα τον κίνδυνο να εκφυλιστούν σε δράσεις υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων και βλέψεων.

Ναι.

Κάτι στα βάθη της πόλης αυτής

Έχει ξυπνήσει και καλεί

και φωνάζει

Ας ενώσουμε τις δυνάμεις του καλού.

__________________________________

* Ο Γιάννης Ρέντζος διδάσκει γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η εκδήλωση που διοργανώθηκε στην Θεοφάνειο αίθουσα από την πρωτοβουλία  πολιτών  και την περιβαλλοντική  εταιρεία Πρέβεζας.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη,  ο Βασίλης Τζίμας καταπληκτικός καθώς και η κ Αλεξάνδρα Νίκα στην απαγγελία των στίχων τραγουδιών  που ήταν διαλεγμένα ένα, ένα  για την περίσταση. Ο καθηγητής ανθρωπογεωγραφίας  Γιάννης Ρέντζος με την εμπεριστατωμένη ομιλία του μας έκανε σοφότερους. Θα άξιζε να δημοσιευθεί όλη η ομιλία του στον τοπικό τύπο.  Η ταινία αγέλαστος πέτρα που περιγράφει την καταστροφή της Ελευσίνας ήταν συγκινητική.

O κ. KAΘ. ΑΝΘΡΩΠΟΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΖΟΣ

Ήταν όλοι εκεί  πλην Λακεδαιμονίων. Οι άρχοντες της πολης οι δημοτικοί και νομαρχιακοί σύμβουλοι έλειπαν πράγμα που επισημάνθηκε και από τον κοσμο που παρακολούθησε την εκδήλωση. Ευχαριστούμε και τους παλαίμαχους  πρώην πρόεδρους των ψαράδων κ. Τρυφωνίδη και  κ. Διαμάντη για την παρουσία τους. Όλοι συμφωνήσαν ότι δεν μπορείς να αγωνίζεσαι για το περιβάλλον και να καταστρέφεις την πιο ωραία ακτή της Πρεβεζας, τον Παντοκράτορα.

Η ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ Π.Π. ΠΡΕΒΕΖΑΣ κ.ΣΑΠΦΩ ΑΛΦΑΝΤΑΚΗ

Ευχαριστούμε όλους όσους μας βοήθησαν υλικά μας και μας συμπαραστάθηκαν  στην επιτυχή δήλωση μας.. Εμείς συνεχίζουμε τον αγώνα μας

Πρωτοβουλία πολιτών Πρέβεζας

Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΗΣ Π.Ε.Π κ. ΝΤΑΛΑΣ

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΖΙΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΤΟΥ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΘΕΟΦΑΝΕΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 5 ΙΟΥΝΙΟΥ 8μμ

Σας προσκαλούμε στην προβολή της ταινίας  Αγέλαστος πέτρα του Φιλίππου Κουτσαφτή. Στην ταινία φωτίζονται θεμελιώδεις αξίες που τις έχει συνθλίψει η παράλογη και καταστροφική καθημερινότητα και ότι διασώζεται από το ανθρώπινο μέτρο, την αρμονία της φύσης, το μεγαλείο της ζωής, το προσλαμβάνουμε σχεδόν ως επαιτεία.

Ας  αποτελέσει η ταινία μια αφορμή να πάρουμε στα χέρια μας την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης μας,   να προστατεύουμε  την μνήμη της, τα ιστορικά της κτήρια,  το φυσικό της κάλος,  τις ακτές της και τον Αμβρακικό από την τσιμεντοποίηση  και την λήθη στο όνομα της κάποιας  ανάπτυξης και του κέρδους.

Θα μιλήσει  ο  Πρεβεζάνος καθηγητής της ανθρωπογεωγραφίας  του Παν. Θεσσαλίας

ΡΕΝΤΖΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Θα ακολουθήσει  μουσική εκδήλωση με τον ΒΑΣΙΛΗ ΤΖΙΜΑ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ                                                      ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΠΡΕΒΕΖΑΣ


Aγέλαστος πέτρα

Είδος: Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Φίλιππος Κουτσαφτής
Σενάριο: Φίλιππος Κουτσαφτής
Παραγωγή: Φίλιππος Κουτσαφτής
Μουσική: Κωνσταντίνος Βήτα
Μοντάζ: Πολυχρόνης Θεοχάρης
Φωτογραφία: Φίλιππος Κουτσαφτής
Πρώτη προβολή: 16/2/2001
Διάρκεια: 87′

Υποθεση: Μια περιπλάνηση δέκα σχεδόν χρονών στην Ελευσίνα, μια γνωριμία με τους κατοίκους της, ένας φόρος τιμής στην ιερότητα της , η καταστροφή που έφερε η εκβιομηχάνιση της.

Σχόλια: Η Αγέλαστος Πέτρα είναι το πρόσωπο της θεάς Δήμητρας που βάζει τα κλάματα με αυτά που αντικρίζουν τα μάτια της ,καθώς κάθεται να ξαποστάσει από την πολύχρονη αναζήτηση της Περσεφόνης( κόρη της). Είναι η μνήμη των ελευσίνιων μυστηρίων μια τελετή ελπίδας και γαληνής, ώστε οι μυημένοι να ενωθούν με τη ροη της ζωής και να αντιμετωπίσουν τον ερχομό του θανάτου. Είναι ένας κύκλος ζωής και εξιλέωσης όπου ενώνονται προσωπικές ιστορίες και μνήμες ανθρώπων διαφορετικών, από μακρινές μεταξύ τους εποχές. Είναι ένα κομμάτι της ψυχής μας κατεστραμμένο ανεπανόρθωτα από μια ανάπτυξη χωρίς προσανατολισμό, από μια ψευδαίσθηση ευημερίας που τη σκεπάζουν οι φλόγες των διυλιστηρίων και οι μυρωδιές των πετρελαίων, από μια έλλειψη παιδείας απόλυτα καταστροφική καθώς δεν πρόκειται ποτέ να δούμε τη διαδρομή-πορεία που έκανα οι μύστες, ώστε να επικοινωνήσουν με την ουσία της ψυχής, με τις ρίζες του πολιτισμού. Είναι οι ευθύνες που έχουμε όλοι μας γιατί χωρίς ντροπή, χωρίς ένοχες και γεμάτοι αλαζονεία αφήνουμε καθημερινά τους <<άξεστους>> να ασελγήσουν πάνω στον χρόνο, πάνω στη μνήμη, πάνω στη καρδιά ενός λαού.


Πρίν στεγνώσει το μελάνι της πρότασης του πολιτιστικού συλλόγου Πρέβεζα, κατεδαφίστηκε στα κρυφά; το σαββατοκύριακο το σπίτι που διέμενε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Το άγαλμα του στην πλατεία της Πρέβεζας έμεινε άστεγο. Ένα ακόμα στοιχείο της ιστορικής μνήμης της Πρεβεζας δεν υπάρχει πια. Τόσοι δήμαρχοι και νομάρχες που αύριο θα μας ζητήσουν την ψήφο μας δεν μπόρεσαν να το χαρακτηρίσουν διατηρητέο και να το σώσουν. Οι εργολάβοι και το τσιμέντο νίκησαν για άλλη μια φορά.

Προκειμένου να προσφύγει η πρωτοβουλία πολιτών Πρέβεζας στα διοικητικά δικαστήρια για την ακύρωση του έργου τής κατασκευής αλιευτικού – λιμενικού καταφυγίου στον Παντοκράτορα και πριν από την προσφυγή τους αυτή,  απευθύνθηκαμε εκτος απο την επιτροπή αναφορων της Ε.Ε  και   στο Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος και ζητήσαμε τη γνώμη του για το θέμα. Το Επιμελητήριο υπέβαλε την από 29-11-2009 δεκασέλιδη γνωμοδότησή του, υπογεγραμμένη από τον Πρόεδρό του Μιχαήλ Δεκλερή, γνωστό από την πολυετή θητεία του ως Προέδρου τού Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, κατά την οποία το Τμήμα παρήγαγε νομολογία για το περιβάλλον σημαντική όχι μόνο για την Ελλάδα. Πρόκειται για το δικαστή, που προκάλεσε δύο προσπάθειες της εκτελεστικής εξουσίας, ανεπιτυχείς ευτυχώς, να αναθεωρήσει το Σύνταγμα της Ελλάδας, προκειμένου να αφαιρέσει αρμοδιότητες από το Ε΄ Τμήμα του ΣτΕ.

Το Επιμελητήριο, λοιπόν, διακηρύσσοντας εκ προοιμίου ότι, επειδή  η αρχή τής βιωσιμότητας ή αειφορίας κατοχυρώνεται τόσο στο Διεθνές, όσο και στο Συνταγματικό Δίκαιο, η κρίση περί βιωσιμότητας ορισμένης πολιτικής ή ορισμένης απόφασης συμπίπτει  με την κρίση για τη νομιμότητά της, διαπιστώνει και γνωμοδοτεί:

Οι ακτές συγκαταλέγονται στα οικοσυστήματα που αποσταθεροποιούνται εύκολα από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις, γι’ αυτό απολαύουν αυξημένης προστασίας, σύμφωνα με τις Οδηγίες τής Agenda 21 (Παγκόσμιου Στρατηγικού Σχεδίου για την Προστασία τού Περιβάλλοντος και της Βιώσιμης Ανάπτυξης) και του άρθρου 24 του Συντάγματος.

Τα παράκτια οικοσυστήματα, συνεπώς, παραμένουν καταρχήν άθικτα, ώστε να εξυπηρετείται το δικαίωμα της επαφής τού ανθρώπου με τη θάλασσα, να μη βλάπτεται η υδροδυναμική τού συστήματος και να προστατεύεται, όπως επιβάλλει το Σύνταγμα, το αισθητικό κάλλος τής ακτογραμμής.

Τεχνικά έργα, που εξυπηρετούν τη θαλάσσια επικοινωνία, όπως τα κάθε είδους λιμάνια, επιτρέπονται μόνον εφόσον εξυπηρετούν δημόσιο συμφέρον, υπό αυστηρές προϋποθέσεις και εφόσον εμπίπτουν στην έννοια της ήπιας διαχείρισης. Γι’ αυτό κατασκευάζονται μόνο στο πλαίσιο του εθνικού δικτύου λιμένων, κατόπιν κεντρικού σχεδιασμού, αφού η ίδρυσή τους είναι εθνική κι όχι τοπική υπόθεση.

Τα λεγόμενα “αλιευτικά καταφύγια” δεν είναι παρά λιμάνια, που η ίδρυσή τους δικαιολογείται μόνον από την ύπαρξη αναπτυγμένης επαγγελματικής αλιείας. Μεμονωμένοι, ερασιτέχνες ή διερχόμενοι αλιείς δεν συνιστούν δημόσιο συμφέρον ικανό να οδηγήσει στην κατασκευή τους, ούτε επιτρέπεται να προβάλλονται προσχηματικά, υποκρύπτοντας την πρόθεση κατασκευής τουριστικού λιμανιού, όπως καταχρηστικά συνηθίζεται από τοπικές αρχές.

Η ίδρυση του επίμαχου καταφυγίου δεν είναι νόμιμη, αφού ο κρατικός περιφερειακός σχεδιασμός, όπως εκφράζεται στο Περιφερειακό Σχέδιο Ηπείρου, δεν το προβλέπει ειδικά, όπως θα όφειλε, γι’ αυτό η απόφαση του Γ.Γ.Π. Ηπείρου για την έγκριση των περιβαλλοντικών όρων του είναι παράνομη και υπόκειται σε αίτηση ακύρωσης ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Αλλά και επί της ουσίας, δεν προκύπτει από το φάκελο του έργου η συνδρομή των προϋποθέσεων για την ίδρυσή του: Οι αλιείς τής Πρέβεζας εξυπηρετούνται από το υφιστάμενο εκεί καταφύγιο, δεν προκύπτει ύπαρξη επαγγελματιών αλιέων στον Παντοκράτορα και δεν αρκεί η πρόνοια για τους διερχόμενους αλιείς για να τεκμηριώσει την ανάγκη ίδρυσής του.

Ενα απο τα επιχειρήματα μας που επικαλούμαστε ως Π.Π.Π ειναι οτι  : «… δεν συνάγεται από τη μελέτη σκοπιμότητας το είδος και το μέγεθος του οφέλους, που προκύπτει από την κατασκευή τού έργου, ώστε να δικαιολογείται –ενδεχομένως– η προκαλούμενη –οπωσδήποτε– βλάβη στο φυσικό περιβάλλον. Δεν εξηγείται, δηλαδή, πειστικά ποιο είναι εκείνο το υπέρτερο συμφέρον, που μπορεί να δικαιολογήσει αυτή τη βλάβη.» Φαίνεται πως τα ίδια υποστηρίζει και ο Μ. Δεκλερής.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

Η συνέλευση    Πρεβεζάνων που έγινε  μετά απο κάλεσμα  της Πρωτοβουλίας Πολιτών Πρέβεζας  στο PREVEZA CΙΤΥ αποφάσισε τα εξής

Να ζητήσει από το επιμελητήριο περιβάλλοντος και  βιωσιμότητας να γνωμοδοτήσει περί της νομιμότητας και βιωσιμότητας  της κατασκευής του λιμενικού και αλιευτικού καταφυγίου στη θέση Παντοκράτορα Πρέβεζας, καθώς και νομική υποστήριξη της ακυρώσεως του

Να ξεκινήσει μια καμπάνια ευαισθητοποίησης και συλλογής χρημάτων για τον σκοπό αυτό

Nα διευρυνθεί η Πρωτοβουλία  των πολιτών                                                                                                                                                       Θυμίζουμε ότι πάνω από χίλιοι συμπολίτες μας έχουν υπογράψει να σωθεί  η ακτή του Παντοκράτορα από την τσιμεντοποίηση  με την αποτροπή του εν λόγω έργου

Από την Πρωτοβουλία Πολιτών

Σαπφώ Αλφαντάκη, Νικόλαος Λιβιεράτος, Ολγα Γενιά ,Χανθή Κατσή Κοντοχρήστου,  Καράμπαλη Eλένη

« Newer Posts - Older Posts »

Kατηγορίες